Na jaren van zorgen voor kinderen, klaarstaan voor collega's, altijd maar rennen voor de buitenwereld, raak je op een gegeven moment een versie van jezelf kwijt. Een vrouw die ook grappig is. Die ook geniet. Die ook mooi is. Je weet dat ze er nog is, maar je ziet haar niet meer.
Elena beschrijft het zo: elke keer dat ze haar eigen beelden terugziet, ziet ze een vrouw die ze door al die jaren heen kwijt was geraakt. Dat is geen uitzondering. Dat is precies wat haar klanten ook meemaken.
De beslissing om een boudoirsessie te boeken is dan ook zelden alleen een beslissing over foto's. Het is een daad van zelfkeuze. De eerste keer in lange tijd dat een vrouw zegt: nu doe ik dit voor mij. En dat moment, het moment van kiezen voor jezelf, doet al iets voordat er ook maar één foto gemaakt is.